5.
254 Kelimeler
Gece, hastane çadırlarının arasında ağır ilerliyordu. Nöbetler bitmişti, sessizlik başlamıştı. Asya, ilaç deposunun yanındaki küçük masada dosya inceliyordu. Gözleri satırlarda ama zihni başka yerdeydi. Yaman’ın sabahki kıskançlığı hâlâ teninde yankılanıyordu.
Bir ses duydu. Fısıltı değil, nefes. Yakındaki çadırdan geliyordu. Adımları yavaşça o yöne yöneldi. Çadırın kapısı tam kapanmamıştı. Aralıkta bir gölge vardı. İki beden. Yakın. Çok yakın.
Yaman’dı.
Ve başka bir cerrah.
Adını bilmiyordu ama tanıyordu. Gözleri fazla konuşan, elleri fazla rahat olan bir kadındı.
Yaman’ın eli kadının belindeydi. Dudakları boynuna yakındı. Kadın gülüyordu. Sessizce ama teslim olmuş gibi.
Yaman kendinden geçmiş bir halde kadınla birleşmenin doruklarını yaşarken bir yandansa aklı sanki başka bir yerde gibi dalgın görünüyordu. Asya ile sevişirken böyle değildi. Asya ya karşı daha vahşi, daha sert davranıyor, altında Asya'nın kıvranışı onu zevkin doruklarına çıkarıyordu.
Asya durdu. Girmedi. Ama baktı.
Gözleri kıpırdamadı. Ama içi yerinden oynadı.
Yaman, bir an başını kaldırdı. Göz göze geldiler.
Asya’nın bakışı sabitti. Ne öfke ne kırılma. Sadece sessizlik.
Yaman geri çekilmedi. Ama durdu.
Kadın hâlâ ona dokunuyordu.
Asya döndü.
Yavaşça yürüdü.
Ama adımları bu kez kararlı değildi.
Ertesi sabah, Yaman onu koridorda yakaladı.
“Asya,” dedi.
Asya durmadı.
Yaman önüne geçti.
“Dün geceyi gördün.”
Asya sustu.
“Bir şey söylemeyecek misin?”
Asya gözlerini ona çevirdi.
“Söylenecek bir şey yok. Gördüm. Yetti.”
Yaman yaklaştı.
“Ben... seni kıskandım. O yüzden yaptım.”
Asya gülümsedi. Hafif, ama keskin.
“Benim bedenim bir sınır demiştim. Sen o sınırı geçmedin. Ama kendi sınırını kaybettin.”
Yaman sustu.
Asya yürüdü.
Bu kez adımları daha sertti.
- Yazar
