Temas

2.

Cerrah, tişörtünü yere bırakmıştı ama hâlâ çıplak sayılmazdı. Bedeninin açıklığı, ruhunun kapalılığıyla dengelenmişti. Asker, onun sırtına dokunduğunda bir şey hissettiğini sandı ama emin olamadı. Temas, bazen sadece parmakla değil, gözle de olurdu. Ve o gözler hâlâ tetikteydi.

“Bu gece,” dedi cerrah, “sadece beden değil, sınır da konuşacak.”

Asker bir adım attı. Aralarındaki mesafe artık yoktu. Ama hâlâ bir şey eksikti. Belki bir kelime, belki bir nefes.

Cerrah, başını hafifçe çevirdi. “Dokunmak kolay. Kalmak zor.”

Asker gülümsedi. “Ben kalmam. Ama iz bırakırım.”

Cerrah gözlerini kapattı. Bir anlık sessizlik. Sonra başını eğdi. “O zaman dokun. Ama unutma, bu beden sadece savaş görmedi. Direndi.”

Asker, parmaklarını onun sırtında gezdirdi. Terin çizgisi, omurga boyunca bir iz gibi uzanıyordu. Her dokunuş, bir soruya dönüşüyordu. “Burada ne oldu?” “Kimdi?” “Ne zaman kırıldın?”

Cerrah cevap vermedi. Ama geri de çekilmedi.

Asker, ellerini onun beline kaydırdı. Tişörtün altındaki ten, sıcak ama gergindi. Sanki her hücre, temasla savaş halindeydi.

Cerrah döndü. Göz göze geldiler. Bu kez sessizlik yoktu. Sadece nefes.

“İlk temas,” dedi cerrah, “her zaman en çok iz bırakır.” Asker onu öptü. Yavaş, dikkatli, ama kararlı. Cerrah karşılık verdi. Ama hâlâ kontrolü elinde tutuyordu. Dudakları yumuşaktı ama geri çekilmeye hazır.

O an, dışarıda bir ses duyuldu. Bir çığlık değil, bir emir. İkisi de durdu. Gözleri birbirinden ayrılmadı ama bedenleri geri çekildi.

Cerrah tişörtünü yerden aldı. Giyinmedi. Sadece elinde tuttu.

“Bu gece bitmedi,” dedi asker.

“Hayır,” dedi cerrah. “Ama temas, bazen yarım kalmalı.”

Asker çadırdan çıktı. Geriye sadece terin kokusu, gözlerin izi ve bir temasın başlangıcı kaldı. Çadırın içi hâlâ loştu. Fenerin ışığı, cerrahın yüzüne değil, omzuna vuruyordu. Asker, kapının eşiğinde durdu. Girmedi. Girmemek, bazen daha çok şey söylerdi.

Cerrah, tişörtünü hâlâ giymemişti. Elinde tutuyordu, sanki bir kararın eşiğindeydi. Gözleri askerin üzerinde gezindi ama bir şey aramıyordu. Sadece bekliyordu.

“Ne zaman geldin?” dedi.

“Aslında hiç gitmedim,” dedi asker. “Sadece uzaktan izledim.”

Cerrah başını eğdi. “İzlemek, anlamak değildir.”

“Anlamak istemiyorum,” dedi asker. “Sadece kalmak istiyorum.”

Cerrah gülümsedi. Hafif, neredeyse görünmez bir kıpırtı. “Kalmak için önce neyle karşılaşacağını bilmen gerekir.”

Asker bir adım attı. Çadırın içi daraldı. Hava ağırlaştı. Gözleri cerrahın sırtına kaydı. Omuz çizgisi, savaş haritası gibi karmaşıktı. Her kas, bir çatışmanın izini taşıyordu.

“Senin bedenin,” dedi asker, “sessiz ama tehditkâr.”

Cerrah dönmedi. “Ben tehdit değilim. Ama sınırım.”

Asker yaklaştı. Parmakları, cerrahın koluna değdi. Hafif, dikkatli, ama kararlı. Cerrah geri çekilmedi. Ama cevap da vermedi. Bir anlık sessizlik. Sonra cerrah döndü. Göz göze geldiler. Bu kez gözler konuştu. Cümleler gereksizdi.

Asker, elini onun beline kaydırdı. Ten sıcak, ama mesafeli. Sanki her dokunuş, bir izinle ilerliyordu. Cerrah, gözlerini kapattı. Ama hâlâ tetikteydi.

“Bu gece,” dedi asker, “bir şey değişecek.”

Cerrah başını kaldırdı. “Değişim, iz bırakır. Hazır mısın?”

Asker cevap vermedi. Dudakları cerrahın boynuna yaklaştı. Temas gerçekleştiğinde, dışarıda bir rüzgâr yükseldi. Çadırın kenarı hafifçe dalgalandı. Ama içerideki hava, daha sabitti.

Cerrah karşılık verdi. Yavaş, kontrollü, ama içten. Bedenleri birbirine değdiğinde, kelimeler sustu. Asker iri bedeniyle cerrahı kavradı. Nazik olmak istiyor ama ne mümkün? Büyük bir açlıkla cerraha sapladı. Bir eliyle cerrahın ağzını kapatarak çığlıklarını engelliyor, diğer eliylede göğsünün kalçasının tadına bakıyordu. Cerrah bugüne kadar onlarca askerle sevişmiş ama hiç böylesine iri bir askerin esiri olmamıştı. Sadece nefes kaldı. Ve o nefes, savaşın sesinden daha gürültülüydü.

Bir süre sonra cerrah geri çekildi. Tişörtünü yere bıraktı. “Bu geceyi hatırlayacaksın. Ama ne olarak, onu sen seçeceksin.”

Asker sustu. Gözleri hâlâ onun üzerindeydi. Ama artık başka bir şey arıyordu. Belki bir cevap, belki bir iz.