Ertesi gün İnci yüz yıllık bir uykudan uyanıyormuş hissi ile uyandı. Gece boyu kabuslar görmüş, kalkmış evi dolaşmış, kapıyı açıp bakmıştı. Ne yazık ki kızı yoktu. Ve telefonu çalmaya başlamıştı. Arayan Servet’ti. Ekranda ismini görür görmez yüreğine bir ağırlık çökmüştü. Açtı ve sustu. Servet acı ama tok, bezmiş bir sesle sordu: “Nasıl oldu?”. İnci tekrar en başından başlayarak anlattı, aklına gelen her şeyi anlattı. Duşta saatlerce kalmamıştı hayattaki en kısa duşlarından biriydi. Kızının sesini dinleyerek duş yapıyordu ilk başta ama suyun sesi bastırmıştı onu. Daha sonra çıktığında resmen tiz bir sessizlik vardı ve saçını kurutmuştu. Ne olurdu ilk önce gidip içeri baksaydı hep yaptığı gibi! Belki o zaman kızı yanında olacaktı. Servet tekrar gelmek için okuldan izin alacağını söyleyerek
