8. BÖLÜM “KIRIK”
“Eve gitmek istemiyorum.”
Ağacın yaprakları hafif rüzgarın esintisi ile kor olan bedenime vurdu. Yanaklarımı kaplamış olan ıslak damlalar, çeneme doğru süzülüyordu. Akan burnumu hafifçe çektim ve elimin tersiyle ıslak yanaklarımı sildim.
Üzerine oturduğum ağacın dalı hafifçe salındı. Sırtımı ağacın gövdesine sıkıca bastırdım ve dudaklarımı araladım. Dudaklarımdan ve burnumun içinden geçen soluk, ciğerlerime toplandı.
“Ya o adam beni bulursa?” diye fısıldadım kendi kendime.
Ali Sahir ve Kadir Abi gideli bayağı olmuştu, bir süre beklememe rağmen kimse gelmemişti. İçimdeki korku git gide büyüyordu. Nedeni bilmediği bir şekilde korkuyordum.
Ona yalan söylediğimi öğrendiği zaman bana kızmasından korkuyordum. Beni konağın önüne koymasından veyahut tüm öfkesini benden çıkar
