ÜÇ HAFTA SONRA
Zaman her şeyin ilacı derlerdi.
Her insanın sol tarafında, günün birinde bir acı yeşerirdi. O acının ilk günü nasılsa, sonraki günlerde her düşündüğünde acının tarifi yine aynı olacaktı.
Tanıdığım insanlar hep, zamanla tüm acılar geçerdi derlerdi. Bunu denemiştim. Bu çiftliğe geldiğim ilk andan itibaren ne onun adını anmak istemiş, ne de düşünmek istemiştim.
Kısa bir süre dahi olsa acım azalmış mıydı? Hiç sanmıyordum. Kalbimin sol tarafından kan damlaları akıyordu adeta ama yine de gülümsüyordum. Yemek yiyemiyor, uyuyamıyordum çünkü sebebini bildiğim bir sevda yüzünden yarım kalmıştım.
Bildiğim tek bir şey vardı, zaman her şeyin ilacı değildi.
Zaman sadece acılarımızın üstünü örtüyormuş gibi görünen yaralı bir tebessümdü.
Çiftliğe alışmam kısa sürmüştü. Zira Osman Abi
