Hastaneden çıktığımda kalbim deli gibi atıyordu. Bugüne kadar hiçbir yere bu kadar heyecan ve endişeyle gitmemiştim. Taksiye bindim, camdan dışarı bakarken yol boyunca aklımdan binlerce düşünce geçiyordu. Yusuf Sinan ’ı görmek için ilk kez gidiyordum; hem heyecan verici hem de korkutucuydu. Askeriyenin disiplinli, soğuk havasını hayal ettim, etrafımdaki askerleri, sert bakışları düşündüm. İçimde tuhaf bir karışım vardı: biraz merak, biraz ürküntü, ama en çok da bir tür coşku. Sonunda onu çalışırken görecektim.
Yanıma küçük bir tatlı almıştım, ne olursa olsun yanımızda paylaşabileceğimiz bir şey olsun diye. İçimde minik bir umut da vardı; belki birlikte yeriz. Taksi durduğunda derin bir nefes aldım, kocamdan kimseyi tanımadığım bu büyük, resmi mekana adım atacağımı düşünerek kalbim hızlı
