Kışkırtmayı bilerek sürdürdüm; onun öfkesini tetiklemek istedim. Mesleğimi, üniformamı, itibarımı riske atmayacak bir konumdaydım; ama sınırın aşılmasını da izleyemezdim.
İlk darbeyi yediğim anda karşılık vermek istedim; teknik göstermeye gerek yoktu. Sokak usulüydü. Lısa, sert, kaba. Diğer türlüsü sorun yaşamama sebep olabilirdi. Karısı tacize uğramış, üstüne şiddet görmüş bir sivilin öfkesinden öteye gidemezdi. Ona yakın mesafe aldım, gövdesine bir itiş, ardından bir sağ yumruk salladım. Ne teknik ne şov; sadece etkisizleştirme içgüdüsü. Berzan geriledi, yeniden saldırdı; ben de karşılık verdim. Dizlerimi kullanmadım, kafa atmadım; amaç onu öldürmek değil, onu susturmaktı. Yumruklar, itmeler, bir iki sert omuz darbesi…
Kavgada insanlığın ilkel haliyle karşılaştım: nefes kesildi, ter
