"Semih." dedim, sayamadığım bilmem kaçıncı sefer daha adını söylerken. Semih Semih demekten artık boğazlarım acıyordu ama aynı şekilde onun bana asla acıması yoktu. Pelin gibi istemediğim şey olduğu zaman oturup ayaklarımı yere vura vura ağlamam mı gerekiyordu illaha. Ne yapacaktım başka yani istediğimi yapması için? Ne gerekiyorsa yapardım ben de ne yapayım? Şöyle sağ köşeye yatıp bir güzel bağıra çağıra ağlayayım bari. Bunu siz istediniz Semih bey. Artık yapacaklarimin da tek suçlusu sizsiniz. Haberiniz olsun.
"Hayır." Hayır mı? Biri kasetten falan tekrar ede ede mi sesleniyordu yahu bunu böyle? Sabahtan beri hiç bıkmadan aynı şeyi söylemesini başka bir açıklaması olamazdı da çünkü. İnadıma inadıma gidip aynı şeyleri tekrar ediyordu sabahtan beridir. Oysa ki bir kere tamam dese susacak
