Kapı sertçe çarptığında hızla yerimden fırladım. Korkuyla etrafıma bakarken tek başıma olduğumu fark ettim. Ama az önce kapının çarptığına da emindim.
Ayağa kalkıp hızla kapıyı açtım. Tam tahmin ettiğim gibi, Asaf'tı bu. "Asaf?"
Sesimi duyunca duraksayıp arkasını döndü.
Kapıyı kapatıp bir kaç adımda yanına ulaştım. "Sen iyi misin? Bir şey oldu diye korkmuştum ama..." yarasının olduğu kısma bakınıp konuşmama devam ettim. "Belli ki iyisin."
"Neden korktun ki?"
"Ben şey..."
Kaşlarını çattı. "Henüz katil olmadın Alya. Belki başka bir gün bunu başarabilirsin."
"Saçmalama. Seni öldürmeye çalışmadım. Ben sadece..." korkmuştum. Başka ne yapabilirdim ki? Korkmuştum. Bana dokunmasından korkmuştum.
"Kaçabilirsin sandın. Ama öyle olmayacak Alya. Benden asla kaçamayacaksın. Bu gece gerçekten be
