BÖLÜM 50
Bazı adamlar incitmeden sevemezdi... Kırardı, dökerdi, yangınlar bırakırdı arkalarında... Bazı adamlarsa, tüm geçmişi unutturur, parmak uçlarından öperdi... Mezarlıktan korkan insanlar henüz en sevdiklerini kaybetmemiş insanlardı. Ben geceleri mezarlığa gelebilecek kadar korkusuzdum artık. Gözyaşlarımı toprağa akıtabilecek kadar da acılı. Ölmüş birinden bir şeyler umacak kadar çocuk ruhlu. Ve her şeye rağmen yaşayabilen. Yaşıyordum yaşamasına ama nasıl yaşıyordum orası çok meçhuldü. Yıkılmadım ayaktayım demek için çok geçti mesela. Ya da yıkılmadım oturuyorum demek için. Ben yıkılmıştım. Hemde öyle bir yıkılmıştım ki bir daha toparlanamayacaktım. Kendimi bir gemi gibi hissediyordum. Bir şeyler keşfetmeye çalışırken önümdeki sislerden dev kayalıkları görememiş ve can yakıcı bir şe
- Yazar
