BÖLÜM 42
Evin içinde duvarlardan birine asılı olan duvar saati ne kadar süre öylece ayakta dikildiğimi belirtmek istercesine her geçen saniye daha sert vuruyordu saatin ibresine. En sonunda gözlerimi elime çevirdim. Defteri tuttuğum elim terlemişti ama defteri düşürmeden kendime çektim ve kahverengi kapağını inceledim. Çok fazla eskiydi. Sanki kapağını çevirdiğim anda o sönük kahverengi sayfaları sonbaharda yere düşen yaprakların üstüne bastığımız zaman olacağı hale bürünecek gibiydi. Parmaklarımı üzerinde hafifçe gezdirirken ellerimin titrediğini farkettim. Neden titriyordum ki? Defterin ne olduğunu bile bilmiyordum. Ama şöyle bir şey vardı. Bu defteri bana Güney vermişti. Güney. Güney'in verdiği hiçbir şey önemsiz olmazdı. Defterin yıpranmış kapağını kaldırırken nefesimi tuttum ve hafifçe ç
- Yazar
