KARANLIK DOLUNAY

BÖLÜM 6 'korku'

KARANLIK DOLUNAY

Bölüm şarkısı : Merve Deniz - Karanfil

6 . BÖLÜM

' korku '

4 YIL SONRA...

Günümüz 2021

“Ben geldim baba. Hayırsız kızın geldi. En son ne zaman gelmiştim buraya hatırlıyor musun? Dört sene önce değil mi? Toprağını en son dört yıl önce kokladım doya doya. Ama gitmemiz gerekiyordu baba. Buradan bu şehirden kaybolmamız gerekiyordu. Ancak o kadar kaybetmezdim aklımı. Eğer o hastaneye yatmasaydım belki de şimdi beyaz bir önlükle yatıyor olacaktım bir hastane odasında. Aklımı kaçırmamam adına bu gerekiyordu. Nolur beni affet.

O malum olayın üzerinden de dört yıl geçti. Eğer beni oralardan görüyorsan ne kadar çaresiz kaldığımı da görmüş hissetmişsindir. Yalnızca bende değil, annemi de çaresiz bıraktım ben. Gittiğimiz her yerde bana tek destekçi o oldu. Yanlış anlama Çınar’ın hiçbir şeyden haberi yok, hiç olmadı. Eğer olsaydı biliyorum ki beni asla yalnız bırakmazdı. Ama ona söyleyemezdim baba. Çünkü ben bu şehri terk ettiğimde onu arkamda bırakmak zorundaydım. Onu da sürükleyemezdim. İyi de oldu. Şimdi çok güzel bir hayatı var Selen’le birlikte. Eğer olsaydın oğlunla gurur duyardın biliyorum.

Merak etme artık antidepresan kullanmıyorum. Geçen ay bıraktım, böyle daha huzurluyum sanki.. Yokluğunla hala başa çıkamıyorum ama o aptal ilaçları içtikten sonra daha da kötü olduğumu hissediyorum. Sen yoksun ama çoğu rüyamda seni görüyorum. Bu yüzden fazla uyumak da gelmiyor içimden.

Bugün

doğum günüm biliyorsun değil mi baba? Zaten hiç unutmamıştın ki değil mi? Seni

her geçen yıl biraz daha özlüyorum. Her geçen yıl hasretin bir mızrak olup

deliyor içimi. En sonun da kalbime geldiğin de duruyor baba. Biliyorum durmasa

beni mahvedecek. Belki de sen dayanamazsın diye duruyor o da. Sen gittiğinden

beri her gün kalbim biraz daha boğuluyor hüzne. Sen gittiğinden beri beni

sırtımda ki yükün daha da ağırlaştığını hissediyorum baba. Neden beni böyle bir

şeyin altın da tek başıma bıraktın? Babalar kızları yorulduğunda o yüklerin

altına girenler değiller midir baba? Sen neden yalnız başıma bıraktın beni?

19

eylül..

Aynı

zaman da senin ölüm tarihin, o yüzden sen gittiğinden bu yana hiç kutlamadım

doğum günlerimi. Pastalardan hala nefret ediyorum ne yazık ki. Arkadaşlarla

pasta satan kafelere gitmiyoruz. Özellikle Çınar çok dikkat ediyor.

Çınar...

Evet

avukat oldu Çınar. Hayalini kurduğu mesleğe kavuştu. Ondan mutlusu yok.. O

artık adalet terazisini elin de tutan çok başarılı bir avukat. En yakın arkadaşına

rağmen. Bana rağmen..

Bense..

Kazanamadım

baba.. yıllardır girdiğim lanet sınavı kazanamıyorum. Sen olsaydın belki daha

kolay olurdu her şey. Sen olsaydın belki de ilk girdiğim an da kazanırdım en

istediğimiz okulu. İstediğimiz diyorum çünkü birlikte seçmiştik haritadan

birlikte araştırmıştık her şeyini. Okumaya gittiğin de beni de unutmayacaksın

ama diye hep tembihlerdin beni. Ben unutmazdım baba unutmadım da. Peki ya sen?

Sen gittiğin yer de unuttun mu beni? Unutma baba. Yanına geldiğim de beni hatırlarsın

değil mi? Hatırla baba!

Sana

söz verdiğim öğretmenliğe asla kavuşamayacağım sanırım ama umudumu

kaybetmiyorum.

Tıpkı

öğrettiğin gibi...

Evet..

Tam

tamına dört yıl oldu..

O

aşağılık adamı öldüreli tam tamına koskoca dört yıl .

Bir

gün bile pişmanlık duymadığım, bir an bile keşke demediğim dört yıl. Biliyor

musun baba sana yazdığım bu günlüğü daha yeni buldum. Yani dört yıl önce

kaybettiğim ve asla artık sana yazamam, seninle konuşamam dediğim sözlerin

ardından tam da bugün artık babamla konuşmayalım dediğim gün buldum. Sana

yeniden kavuşmuş gibi hissediyorum. meğer ne çok özlemişim seni.. Ne çok

doyamamışım sen hayattayken kokuna.

Biliyorum

hiç bir şey değişmeyecek ama beni affet olur mu baba? Bu günahkar kızını affet.."

Saatler içinde babamın

mezarından çıkıp Selen'in açtığı kafeye geldim. Bu kafenin tek farkı, pasta

üretmiyor olmasıydı.. Maalesef Selen'e ne dediysem dinletememiştim.. Benim

yüzümden pasta satmıyordu. Ha bu arada bu geçen yıllar zarfında Çınar'la

Selen nişanlanmışlardı. Ben burada yoktum ama beni her gün arayıp son

durumu bildiren bir Selen vardı. Beni her ne kadar döneceğimi bilmediğim

dediğim bir tatilde olduğumu bilseler de.. Çınar da Selen de beni dört yıldır

annemle dünya turuna çıktığımızı sanıyorlardı. Onlara ancak böyle bir yalan

uydurabildim. Sebebini de anneme daha yeni kavuşmuş olduğumu öne sürerek yaptım

bunu. Bir gün Selen Çınar'a en sonunda duygularını açarak, ilk adımı atmış. Çınar'ın

sevgisini anlaması aylar sürdü ama Selen asla pes etmedi. En sonunda altı ay

önce nişanlanmışlar. Maalesef ben yoktum ama görüntülü arayıp her dakikasını

aktarmışlardı bana. Şimdi ise onlar mutlu, ben onlardan daha mutluyum.

"Selam fıstığım."

Selen saniyeler sonra

elinde bir limonatayla göründü. "Hemen geliyorum, geç otur." Diyerek

karşı masaya ilerledi. Bugün kafe biraz daha sakindi. Kafenin en

solunda kalan masaya oturarak kolumda ki saate baktım. Çınar da gelmek

üzeredir. İki dakika sonra Selen arkamdan dolanıp yanıma gelerek yanağımdan

öptü kocaman. Gözlerimi kısıp arkama baktığında onun elinde küçük bir tabakta

tepeleme çiğ köfte tuttuğunu gördüm. Bana pasta yerine çiğ köfte mi almıştı?

"Biliyorum pasta

sevmiyorsun o zaman sevdiğin bir şey yiyelim. Hep birlikte.." diyerek

tabağı önüme bıraktı.

O an ağlaya ağlaya

gülmek istedim.

"Manyaksın sen!"

Diyerek boynuna atladım. Tepkimden korktuğu için aldığı nefesi bıraktı. Onu

üzmeye hakkım yoktu. Sarılmama karşılık verip, kulağıma "İyi ki

doğdun çiçeğim." Diye fısıldadı. Gözyaşlarıma bu sefer engel

olamadım.

Yaklaşık yirmi dakika

sonra Çınar da geldiğinde birlikte bir tabak dolusu çiğ köfteyi

yedik. Hayatımda daha önce bu kadar çok yediğimi hatırlamıyorum.

Bundan daha iyisi olacağını da sanmıyordum açıkçası. Zaten

ben ne yaşarsam bu iki deliyle yaşıyordum. Bunlardan ve annemden başka benim

dünyam yoktu artık.

"Ezel eve mi gideceksin güzelim buradan?" Çınar'ın sesiyle düşüncelerden sıyrıldım. Aklıma dört yıl önce okulun son günü aynı bana sorduğu bu soru gelmişti. O günde eve gidecektim ben çıkarken. Keşke gitmeseydim dediğim eve gitmiş hayatım boyunca hep vicdanımın bir yerlerinin sızlayacağı o anlara şahit olmuştum. Keşke ona da gel deseydim. Belki o zaman iki kavga ederler o adamı evden kovar ve olay kapanırdı. Ya da o adamı Çınar öldürürdü diye bir ses fısıldadı aklımda. Silkelenerek bir anda kendime gelip elim de duran ayrandan bir yudum alarak "Evet, sizin programınız mı var?" diyerek ikisine de kaçamak bakışlar attım. İşte tam da bu anlarda psikoloğumun söylediği şeyleri düşünmeye çalışıyordum. Buraya daha iki ay olmasına rağmen bazen bir şeylerin altından kalmayacağımı düşünüyordum. Ama Sema’nın söylediği her şeyi yaptığımda bunu atlatabiliyordum. En azından acısı azalıyordu içimde. Kafamın içindeki tüm sesleri olmasa da çoğunu susturabiliyordum.

Selen mahcupça sırıtıp

Çınar'a baktı. Bu kız yıllar geçse de utanmaktan

vazgeçmeyecekti. Neredeydi o 'Ben sana aşığım Çınar' diye bağıran

deli fişek.

Çınar gülümseyerek

"Evet, sinemaya gidelim dedik. Hatta sen de gel." Dedi. Hafif

bir kahkaha attım söylediği şeye. "Teşekkür ederim ama saplığımı

gözler önüne seremem."

Çınar gözünü devirerek

cevap verirken, Selen de ben gibi gülmeye başladı. Biraz daha oturup

kolumda ki saate göz attım. Geç olduğunu anlayınca kalkmak için hareketlendim. Sandalyeye

astığım hırkayı alarak üzerime geçirdim. Çınar hareketlendiğimi görünce

"Gidiyor musun? Ezel içim hiç rahat değil, dur ben bırakayım seni."

Diyerek oda ayağa kalktı. Selen bana bakarak başını sallayarak onayladı

ama ben kabul etmedim. Sanırım bugün biraz yalnız kalsam daha iyi

hissedecektim. Çınar'ın yanına birkaç adımla gidip ona sımsıkı sarıldım.

İçi belki böylelikle biraz olsun rahat ederdi. Etmeliydi de zaten. Her şey dört

yıl önce de kalmıştı.

Annemle o cesedi

gömdükten sonra o pisliği arayan soran bir tane insan evladı olmamıştı şimdiye

kadar. Bir tane arkadaşı bile yoktu ki evimize gelip Kadir nerede diye sorsun?

Sadece bir tane avukat gelip sordu o da vasiyetiyle alakalı bir şeyler olduğunu

söyleyerek annem de ona yurt dışına çıktığını ve bizimle de irtibata geçmediğini

söyleyip göndermişti adamı. Yeğeni Atlas'tan ise tek bir haber dahi yoktu. Bizi

ilgilendiren kısmı bu değildi zaten. Avukat Atlas hakkında da sorular sormuştu

ama annem hepsini geçiştirmiş, kapatmıştı. Ben de üstünde durmamıştım. Zaten

beni de ilgilendirmiyordu. O şerefsizi yeğeni bile arayıp sormamıştı bu geçen

süre zarfında. Demek ki o da sevmiyordu o adiyi.

Her ne kadar cezamı

çekmemiş olsam da bu yaptığım şey ortaya çıkmamış olsa da gün geçtikçe kanayan

vicdanıma elbette bir çözüm bulamamıştım. Her gün bana fısıldıyor, keşke

yapmasaydın diyordu ama ben onu da umursamıyordum. Çünkü aradan dört yıl

geçmesine rağmen ben hala aynı şeyi düşünüyordum.

Eğer ben onu

öldürmeseydim o bana tecavüz edecekti. Henüz on beş yaşındaydım üstelik. Bir de

üstüne beni susturmaya çalışacaktı. Susmadığımı anladığın da ise belki de o

beni öldürecekti. Arkamdan ise yalnızca kaza süsü verecekti belki de.. Annemin

neler çektiğini bilmeyecektim. O pisliğin anneme neler yaptığını bilmeyecektim.

Bana neden hiç annelik yaptığını bilmeyecektim. Tüm bunlar için işte asla

pişman olamıyordum.

Aynı şekilde karşılık

alınca gülümseyerek geri çekildim. "Ben iyiyim, gerçekten. Sadece

biraz yalnız yürüsem daha iyi olacağım. Siz sinemanıza gidin." Diyerek göz

kırptım.

Biraz daha

huzursuzlandı şimdi farkındayım ama bana hissettirmemek için de yiğitliği

bırakmıyordu elden. Ne yaparsam yapayım Çınar’ın aklında hep bir soru işareti

kalmıştı. Ne yaptıysam giderememiştim. Çünkü bir anda annemle ortadan

kaybolmamız be dört sene boyunca hiç gelmememizi hep irdelemişti. Daha giderken

söylemişti aslında ama bir yandan da babamın acısını atlatamadığımı, onun için

kafamın dağılmasını istediğini de biliyordum. Olanlardan zerre haberi olmayan

adamın içindeki tüm kurtları bir türlü öldürememiştim ama şimdi biraz daha

iyiydik. En azından ben iyi olması için elimden gelen her şeyi yapmaya

çalışıyordum.

Oturduğum sandalyeye gelip, çantamı da sırtıma taktıktan sonra ikisine de sanki son kez bakıyormuşum gibi hissedip, içtenlikle gülümsedim.

Kafeden çıkar çıkmaz

annemi aramak için çantamdan telefonu çıkartıp, annem yazısının üzerine

dokundum. İçimde ki huzursuzluğu başka türlü atamazdım çünkü.

Yıllardır ne zaman umutsuzluğa düşsem, moralim azıcık bozulsa o an o saniye

yılların acısını alır gibi annemi tereddütsüz arardım. Aramızda ki ilişki

günden güne daha da güçleniyordu. Onunla daha önce yapamadığım her şeyi yapmıştım

şu dört yıl boyunca her şeyi gerimize atıp.

Gocunmadan, buna muhtaçcasına..

Telefon ikinci çalışta

açıldı. "Ezel'im n'apıyorsun bebeğim?" annemin sesindeki huzurla,

sanki içime su serpilir gibi olmuştu.

Annem sanki yıllardır,

yaşayamadığı, yaşatamadığı anneliği iliklerime kadar hissettiriyordu. Bu

inanılmaz mutluluk veriyordu bana. O kadar eksik büyümüşüm ki bana sadece kızım

demesi bile inanılmaz sevgiyle dolduruyordu içimi. Bir saniye yanımdan

ayrılmıyordu ve sesini artık daha kısık duyuyordum mesela. Hasta olduğumda bir

saniye dahi ayrılmıyordu başımdan. O hastane odalarında ben ne kadar

süründüysem o da benimle o kadar sürünmüş, kahrolmuştu. Meğer bizim aramızdaki

tek duvar o şerefsiz Kadir denilen adammış. İşte böyle anlarda yaptığım şey

geldiğinde aklıma iyi ki diyorum. İyi ki öldürmüşüm. Öldürmeseydim mahrum

kalacaktım her şeyden. O pislik annemi tehdit etmeye, söylediklerini zorla

yaptırmaya devam edecekti. Bana bakışları daha ileriye gidecek, asla yaşadığımı

hissedemeyecektim.

Bazen kendi kendiyle

kavga ettiğini de duyuyordum ama mesela annemin. Odasın da yatağının

üzerine oturup kendine lanetler yağdırıyordu gözyaşlarıyla. Buna şu geçen

dört yıl boyunca defalarca şahit olmuştum. Onun için hiç bir şey kolay değildi.

Ama onun benim yanım da ki varlığını ben de ona hissettirdim. Bir saniye

ayrılmadım yanından. Hep destek oldum ona. Bana her baktığın da hem acı

çekiyor, hem de daha sıkı sarılıyordu ve her geçen gün benimle o da

iyileşiyordu. Bunu bana da kendine de hissettiriyordu.

Lakin bazı zamanlar

geliyor onun yaşadıklarına, yaşattıklarına içim dayanmıyor, her şeyden kendimi

soyutlamak istiyordum her şeyden.. ama yapamıyordum, yapamazdım. Çünkü artık

yaşamak için bir sebebim vardı. Annem vardı... Her ne kadar onun yerinde ben

olsam dayanabilir miydim diye düşünsem de.. Dayanamazdım.

Gülümseyerek "Selen'lerin

yanından çıktım şimdi. Ben," dedim sıkıntıyla "Ben.. aramak istedim

sadece.." o beni anlardı şimdi.

Annemin de gülümseme

sesini duydum. Derdimi anladığını adım kadar biliyordum. Zaten beni Çınar'dan

sonra anlayan hatta en iyi anlayan ikinci kişiydi. Biz birlikte aşmıştık her

şeyi. O lanet günleri geri de bırakmak hiç kolay olmamıştı. Hatta başımız bir

araya çok ağrımıştı ama atlatmıştık. Ben ona o bana derman olmuştuk.

"Yine şu sebepsiz

aramalardan sanırım bu," dedi derin bir nefes alıp "Şimdi aklına

geçen ay gittiğimiz tatili getir meleğim. Sana nasıl yüzme öğrettiğimi, ne kadar

çok eğlendiğimizi hatırla."

Hatırladığım anılarla

olduğum yerde dururken, gözlerimi yumup söylediklerini hatırlamaya çalıştım. Evet

çok eğlenmiştik, annemle baş başa tatile gitmiştik. Antidepresanları bırakmamın

şerefineydi. Ne kadar doğru bir karar aldığımı o gün daha net

anlamıştım. Ve ben hayatımda ilk kez annemle içmiştim. Deli gibi sarhoş

olup, annemin göğsünde uyuyup kaldığımı hatırlıyordum. Ne yapmak istiyorsan

birlikte yapalım kızım demişti bana. Dilediğin gibi yaşayalım, sen ne

istiyorsan öyle olsun her şey demişti. Dediği gibi de olmuştu. Annemle birlikte

çok güzel şeyler yapmış, girmediğimiz ortam kalmamıştı. Bir kez bile

"Ezel niye bunu böyle yaptın?" diye söylenmedi. Ne yaparsam arkamda

durdu, antidepresanları kullanmayı bırakmak istediğimi söyleyince bile destek

oldu bana. "Sen daha iyi olacağını hissediyorsan arkandayım kızım."

Dedi. Ben ne kadar güzel bir anneye sahipmişim diye düşünmekten

alıkoyamamıştım kendimi.

Gözlerimi bir anda

açıp, annemin nefes alış verişlerimi hala dinlediğini anladım. Bir de bunu

yapıyordu mesela. Her aradığımda iyi olup olmadığımdan emin olana kadar sesini

çıkartmayıp benim nefesimi dinliyordu. Bu bana inanılmaz bir huzur

veriyordu.

Her defasında...

Derin bir nefes alıp

"İyi ki varsın." Diyerek kapattım telefonu. Bizim de annemle

anlaşma şeklimiz böyleydi işte. Bugün taksiyle değil de

kalabalığa karışıp otobüsle gitmek istedim. Çok nadir böyle düşündüğüm

anlardı. Sebepsizce mutlu oluyordum. Elli metre ileride ki otobüs

durağına yürümeye başladım. Akşam daha sekiz olmasına rağmen bu durakta birkaç

kişi dışında kimse yoktu. Bir an ürperdiğimi hissettim. Ellerimi hırkamın

yakalarına götürüp sımsıkı sarıldım ona. Kollarımı göğsümün üzerine topladım. Bir

otobüsün geldiğini gördüm ama benim gideceğim yerin otobüsü değildi

bu. Yanım da benimle bekleyen birkaç kişiden şimdi yalnızca bir yaşlı amca

kalmıştı. Elinde ki kitaba gömülmüş, oturduğu yerde kıpırdamadan

okuyordu. Zararsız olabileceğini düşünüp demir koltukların en kenarına

oturdum. Yaşlı adamın yanındaki kıpırdamaya aldırış etmeden hala kitabını

okuduğunu görünce rahat bir nefes aldım. Artık herkese kuşkuyla

yaklaşıyor, kimseye tam anlamıyla güvenemiyordum. Bu, bence bir insanın

içinde açılmış çok büyük bir eksiklikti. Çok büyük bir eksiklik..

Yani benim içimde..

Yaklaşık on dakika

sonra benim de otobüsüm geldiğimde adama göz ucuyla bakıp, otobüse doğru

ilerledim. Yaşlı adam hala kıpırdamadan elindeki kitabı dikkatle

okuyordu. Aslında normal olan bu davranış niye bana çok korkunç bir şey

gibi gelmişti? Artık kendimi anlamıyordum. Herkesten her şeyden korkar

olmuştum. Hızla otobüse binip, kartı okutup arkaya doğru

ilerledim. Orta da sağda boş bir yer bulunca geçip oturdum. Oturduğum da

otobüs hala hareket etmediği için camdan kafamı kaldırdığım an yaşlı adamla göz

göze geldik. Elindeki kitabı parçalamış, yerlere yırtık sayfalarını

atmıştı. Korkuyla irkilip, yutkundum. Gözleri gözlerimi parçalamak

ister gibi bakıyor, sanki tüm zehrini bana aksettiriyordu. İçimin titrediğini

hissettim. Otobüs bir anda hareketlenince, yerimden sıçradım. Yaşlı adam

hala pür dikkat bana bakıyordu. Sonunda bakışlarını kaçıran ben oldum. Nefesim

ne ara böyle hızlanmaya başlamıştı? Ne ara kalbim göğüs kafesimi yırtacakmış

gibi çarpıyordu böyle!

Gözlerimi sımsıkı kapatıp nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Sırtımdaki çantayı çıkartıp, içinden su şişesini çıkarttım. Bir dikişte yarım şişeyi bitirip, şişeyi tekrar çantama attım. Ellerimin titremesi sanki biraz geçmiş, daha sakinlemiştim. Neydi ki şimdi bu? Halüsinasyon mu görmüştüm yoksa? Ama her şey o kadar gerçek gibiydi ki!

Allah'ım niye tüm

bunlar beni buluyordu? Belki de adam hastaydı, şizofrendi belki de! Ve ben

o adamla bir kaç dakika aynı havayı solumuştum. Tüylerimin ürperdiğini

hissettim. Yaklaşık yirmi dakika sonra varacağım yere geldim. Otobüsün

arka kapısına doğru ilerleyerek butona bastım. Otobüs durduğunda kapısı

açıldı. Kendimi dışarı açıp, ılık esen rüzgara takıldı saçlarım. Derin bir

nefes aldığımda, otobüs hareketlenip uzaklaşmaya başladı. Caddenin karşısına

geçip bizim sokağa doğru yürümeye başladım. Biraz daha yürürsem eve gidip

anneme sımsıkı sarılacaktım. Aklımda ki tüm kötü düşünceler ise bir bir

silinecekti. Bundan o kadar emindim ki. Annem belki de bana sıcacık bir çorba

yapmıştır. Belki patates de kızartmıştır.. Bu düşünceyle gülümsedim. Ellerimle

üzerimdeki ceketin yakalarını birleştirip yürümeye başladım. Her adımımda

saçlarım sağlı sollu rüzgarla arkaya uçuşuyordu ve ben bunu

seviyordum. Adımlarımı daha da hızlandırdığım sırada boğuk bir ses

duymamla yerimde aniden frene basılan araba gibi durdum. Arkamda kalan saçlarım

şimdi yüzümde toplandı.

Nefes alış verişlerim

şimdi daha da hızlandı.

Bu ses..

"Hala gülümserken, çok güzelsin."

Bu ses..

Bu ses Atlas 'ın

sesiydi.

*

BÖLÜM SONU.