Odaya çıktığımızda bir süre kilo konusuna güldük. Defne'nin içten gülüşü her şeye bedeldi. Hamilelik kısmında durgunlaştı. Annem bebek diye çıldırınca Defne de gerildi tabii olarak.
Dokunmak istiyordum. Kadınlığını keşfetmesi için değil, yaralarını öpüp iyileştirmek için. Düğmelerini açmak istediğimde dudaklarında gezinen dudaklarım boynuna ve göbeğine indi. Saymaya başladı. Düğmeleri de öpücüklerimi de. Benimleyken asla saymasını istemezdim. Sayması demek anıları demekti, acıları demekti.
Kendini benimle birlikte rüyada sanması hala umutsuzluğunun ince kırıntıları da olsa devam ettim. Benim için de rüyaydı o halde. Defne hayal gibiydi. Hayatımdaki diğer kadınlar için söyledikleriyle kulaklarımın da duyduğu ağzımdan çıkanlara engel olamadım.
"Seni seviyorum Defne."
Seviyordum Defne'yi.
