Uzunca bir süre, etrafı yüksek ağaçlarla çevrili olan yolu yürüdükten sonra köşeyi döndüklerinde Zümrüt'ün gözleri açıldı. Gördüğü şeyin güzelliği ile dili tutulacak gibi oldu.
Zar zor konuşabildi. 'Altan burası..?'
Altan Zümrüt'ün yüzünü elleriyle kavrayıp kızın alnına sıcak bir öpücük kondurdu. 'Burası güzelim... Evimiz. Senin ve benim, bizim evimiz. Hoş geldin.'
-
Zümrüt hâlâ üzerindeki şaşkınlığı atamadan Altan'a sarıldı. 'Burası çok çok güzel Altan. İnanamıyorum.'
Altan Zümrüt'ü elinden tutup evin girişine doğru sürükledi. 'Bakalım içeriyi de beğenecek misin?' deyip, cebinden öteki anahtarı çıkardı. 'Hadi sen aç.'
Zümrüt mutlulukla, Altan'ın elindeki anahtarı aldı. Kapıya uzanmıştı ki gözü zilin üzerinde yazan isimlere takıldı. 'Altan-Zümrüt Karlıdağ.'
Birden arkasını dönüp kol
