Daha fazla Aras'la konuşmak benim sinirlerimi bozuyordu çünkü akıllanmayacağını biliyordum ve sinirimi Aras'ı döverek çıkartmak istiyordum ama o kadar güçlü değildim!
"Sana sadece hastasın dediğim için bir insanı öldürdüğünün farkındasın değil mi?!" Diye bağırdımda sadece omuz silkti. Umrunda değildi, ama benim umrumdaydı.
"Bak tamam Delfin, gerekirse özür dilerim ama şunu bil ki pişman değilim..."
"Özür dilemen çok mu şey değiştirecek?! Batuhan mı uyanacak? Ama en azından pişman olsaydın bir daha böyle bir şey yapmayacağının garantisini verirdin ama o da yok!"
"Sinirlenirken çok tatlı oluyorsun" diyerek sırıttı. Gerçekten şu an bana bunu dediğine inanamıyordum! Çıldırmak üzereydim! Sabır dileyerek Aras'ın evinden çıktım ve eve doğru arabayı sürdüm...
Eve geldiğimde sadece elinde cips
