EYLÜL BAŞAK;
Eve girdiğimde yardımcılar bana korkarak bakıyorlardı. "Merak etmeyin kaçmadım. Tedavim bitti. İyileştim." "Özür dileriz." "Sorun değil." gülümsedim. "Nerede annem ve babam?" "Bahçedeler. Ama misafirleri var." "Kim?" "Selenay hanımın erkek arkadaşı ve ailesi." "Caner mi?" kafa salladı. "Erkek kardeşi de orada mı?" "İkizinden mi bahsediyorsunuz?" kafa salladım. "Evet. O da orada." "Tamam benim geldiğimi anneme söylersin." "Emredersiniz."
Odama indiğimde o gün bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Gözlerimi kapatıp yaptığım hatayı bir kez daha tekrarlamamak için kendime söz verdim. Ardından valizimi bırakıp yatağa oturdum. Kafamı banyoya döndürdüm. Temizlenmişti. O günden hiçbir iz kalmamıştı.
Valizimi yerleştirmeye başladım. Kirlilerimi sepete attıktan sonra sırt çan
