KUZEY –
Gazı kökledim. Direksiyonun titreşiminden ellerim sızlıyordu ama umurumda değildi. Tek düşündüğüm annemdi. O kadın ki, babam öldüğünden beri beni tek başına büyütmüştü. Onun bir saç telinin bile zarar görmesi… düşüncesi bile boğazımı yakıyordu.
Elif yan koltukta sessizdi. Ama onun sessizliği, fırtına öncesi sessizlikti. Ellerini dizlerinin üzerinde yumruk yapmış, gözlerini yola dikmişti. Biliyordum… aklından binlerce ihtimal geçiyordu.
Beşiktaş’a vardığımızda hava kararmıştı. Annemin apartmanının önünde siyah bir araç duruyordu. Camları filmliydi. Motoru çalışır haldeydi.
“Bekle,” dedim Elif’e. Ama o beklemedi. Kapıyı açıp indi. Peşinden koşmak zorunda kaldım.
Tam apartman kapısına vardığımızda içeriden boğuk bir çığlık geldi. O ses… annemdi.
Merdivenleri ikişer üçer çıktım.
