Çocuk bizi tünelin yan duvarındaki dar bir aralığa götürdü. İlk bakışta bir çatlak gibi görünen taşların arasında ince bir geçit vardı. Yalnızca tek sıra ilerlenebiliyordu, Lara önde, ben ortada, çocuk en arkada yürüyorduk. Havanın soğukluğu ve taşların nemi omuzlarıma kadar işliyordu. Adımlarımız dikkatle ama hızlıydı; çünkü arkadan gelen sesler artık çok daha yakındı.
“Burası nereye çıkıyor?” diye sordum.
“Göreceksiniz,” dedi çocuk, ne öne geçti ne de geride kaldı. Ses tonunda hafif bir alay vardı, ama şimdilik şüphelerimi bastırdım.
Yaklaşık beş dakika boyunca bu dar geçitte yürüdük. Duvarlar yer yer oyulmuştu, bazı bölümlerinde paslı eski fenerler asılıydı. Tozları, yıllardır kimsenin dokunmadığını söylüyordu. Derken tünel hafifçe genişledi ve önümüzde taş merdivenler belirdi. Yukar
