Ertesi gün, sabah yine güneşli başlamıştı. Mutfaktan kahve kokusu yayılıyordu. Lara balkonda oturmuş, elinde ince belli bardakta çayını yudumluyordu. Yanına geçtiğimde yüzünde tatlı bir gülümseme vardı ama gözleri uzaklara dalmıştı.
“Ne düşünüyorsun?” dedim, sandalye çekip otururken.
“Dalgaların sesini… ve bazen, bu sessizliğin fırtına öncesi olup olmadığını,” dedi, hafif bir tebessümle. “Sanki her şey fazla huzurlu.”
Omzuna elimi koyup gülümsedim. “Belki de bu defa gerçekten huzurdur.”
Ama öğlene doğru, liman tarafında dolanırken garip bir şey oldu. Kasabanın yaşlı balıkçılarından biri, Hasan amca, bizi görünce hızlıca yanımıza geldi. Gözleri endişeliydi.
“Kuzey,” dedi alçak sesle, “gece limanda yabancı bir tekne gördüm. Ne balıkçıya benziyor ne de turist teknesine… Sahile yanaşmadı,
