51. BÖLÜM: GÖLGESİ OLAN KARAR
Gece, dağdan daha hızlı indi bu kez.
Sanki karanlık, Devran’dan önce eve varmak istemişti.
Avlunun taşları soğuktu.
Ay ışığı duvarlara vuruyor, gölgeleri uzatıyordu.
Her gölge… bir ihtimali temsil ediyordu artık.
Devran kapıyı kapattığında içeride bir sessizlik vardı.
Ama bu sessizlik boş değildi.
Bekleyen bir kalbin, tutulan bir nefesin sessizliğiydi.
Sahra, sedirin kenarında oturuyordu.
Kızlar uyumuştu.
Ev, ilk kez çocuk uykusunun huzurunu taşıyordu.
Ama Sahra uyumamıştı.
Uyuyamazdı.
Devran’ı bekliyordu.
Kapıdan içeri girdiğinde Sahra başını kaldırdı.
Bakışları çarpıştı.
Sonunda “geldin” dedi. “neredeydin.” Bu saatte kadar?
Bazı sorular… sorulmadığında daha ağırdı.
Devran ceketini çıkarmadı.
Ayakkabısını da.
Sanki hâlâ dağın içindeydi.
