35. Bölüm: Ateşin Kıyısında Durup Kalan Nefes
( devam)
Sahra irkildi mi, yoksa içten içe mi beklemişti bu değmeyi… kendisi bile anlayamadı. Bileğinde bıraktığı o sıcak izi hissetmemek için elini çabuk çekti. Ama beden yalan söylemiyordu; kalbi, ateşten gelen çıtırtılardan daha hızlı vuruyordu.
Devran da dokunuşu hissetmiş, göz kapatacak kadar uzun bir saniye nefesini tutmuştu.
“Basit,” dedi içinden. “Elin elime değdi. Bu kadar.”
Ama hiç “bu kadar” değildi. Bunca zaman aynı evde yaşayıp da birbirine değmemeye yeminli iki insan için, o küçücük temas bile dağ taş yerinden oynamış gibiydi.
“Bir şey soracağım,” dedi Devran, sessizliği yaran o tiz cümleyi kurarken.
Sahra başını çevirmeden, sadece gözlerini ona kaydırdı.
“Sor.”
“Bugün ateşin başında… ‘Ben insan değil, elde tutulması gere
