42. BÖLÜM: KALBİN BİLMEDİĞİ HESAP
Güneş dağın arkasından ağır ağır yükselirken, Devran çoktan yoldaydı.
Toprak, sabah serinliğini hâlâ tutuyordu. Her adımı, sanki dün gecenin üzerine basıp geçiyordu.
Cebindeki tespih, Cihan’ın tespihi, her adımda hafifçe sallanıyordu.
Boncukların birbirine çarpan sesi, kalbinin ritmine karışmıyordu.
Kalbi, başka bir şeyle uğraşıyordu zaten.
“Bu iş bitecek,” demişti gece.
Ama neyin biteceğini kendi bile tam koyamamıştı önüne.
Meclis yerine giden patikaya saptığında, dağın gölgesi üstüne düştü.
Behram’ın yıllarca yürüdüğü yoldu bu.
Şimdi her taş, adımlarını tartar gibi.
“Behram’ın yeri…” diye geçirdi içinden.
“Artık benim.”
Bu cümlenin içinde sevda yoktu.
Gurur vardı.
Korku vardı.
Ve en çok… yük vardı.
Köy, yeni yeni uyanıyordu.
Konağın mut
