40. BÖLÜM: KANUNSUZ GECE
Avlu, nefes bile almıyordu artık.
Taşlar susuyor, duvarlar kulak kesiliyor, gökyüzü sanki biraz daha alçalmış gibi her kelimeyi yere bastırıyordu.
Cihan’ın dudaklarından çıkan ima, havada asılı kaldı.
Devran, onun gözlerine bakıyordu.
“Ya da… ne?” diye sordu bir kez daha.
Sesinde korku yoktu. Ama bir bıçak vardı. Sessiz. Keskin. Bekleyen…
Cihan, dudaklarının köşesini hafifçe yukarı çekti. O gülümseme, insanın içine işleyen cinsten değildi; sevinç değil, merhamet değil… yalnızca küçümseme taşıyordu.
Ve sonra söyledi.
“Devran,” dedi, ağır ve özellikle seçilmiş kelimelerle.
“Sen ölmüş abinin karısına nasıl bu kadar âşık olabildin? Bu ne midesizlik?”
Avludaki hava bir anda kırıldı.
Sahra’nın kalbinin tam ortasına bir söz çarpıp parçalandı sanki.
Cihan deva
