"Sen!" diye yaklaştı bir kaç adımda Jennifer.
Gördüklerinin gerçekliğine kendini inandırmaya çalışıyormuş gibi bir kaç kez gözlerini kırpıştırdı.
Karşısında güneşi bile kıskandıracak güzellikte gülen bir adam vardı.
Bu Ryan'dı.
Ona, yanağına kaydırdığı dudaklarıyla muzipçe ve sanki şaşkınlığından keyif alıyormuş gibi kısık gözlerle gülümsüyordu.
"Evet. Benim güzelim!" diyerek tasdiklemek istedi, gördüğün bir hayal değil, kanlı canlı karşındayım işte! Der gibi bakıyordu.
Jennifer, sahte bir kahkaha attı aralarında iki adımlık bir mesafe kaldıktan sonra. Gülerken kafasını olumsuz olarak sağa sola sallıyor, elleriyle yüzünü ve ağzını kapatmaya çalışıyordu.
Öncesinde bu gülüş hoşuna gitse de, gittikçe artan kahkahasından bu işte bir tuhaflık olduğunu düşünüyordu Ryan ve Jennifer'a eşlik
