Serdar komutan elinde konservesiyle ekibin kendi aralarında fısır fısır konuştukları yere gelir.
“Ne oluyor lan burada! Ne bu tantana!?”
“Komutanım, biz bittik!”
“Zenan… Zenan’ı bulamıyoruz.”
Elindeki konserveyi hızla yere doğru fırlatır, koluyla ağzını siler.
“Oğlum, bari bana yapmayın. Şakalarınızla uğraşamam.”
Hepsi sustu. Gözleriyle acı gerçeği anlatmaya çalıştılar. Serdar komutan işte o zaman anlamıştı. Bu bakışlar şaka yapmıyordu.
“Lan! Ne demek bulamıyoruz!? Kaç tane adamsınız, bir kızı bulamadınız mı?!”
Sağ kolu Kadir cebinden çıkardığı Zenan’ın tokasını uzatır .
“Komutanım, her yere baktık. Sanki… sanki o kaçırılmış.”
“O Zenan’a sabah verdiğim bandana mı?”
Elini bandanaya doğru korkuyla uzatır. Yüzü acıyla dolar.
“Şaka yapıyor olabilir mi? Biz onu bıraktık ya… Belki o
