Ben nereye düşmüştüm böyle? İnsan hayatının burada bir değeri olmadığı açıktı.
“Hayvan herif! Beni öldürüyordun!”
“Az önce kollarımda ‘beni öldür’ diye yalvarmıyor muydun?”
Haklıydı; bir an evvel bu işkencenin bitmesi gerekirdi. Her saniye ayrı bir utançla yaşamaktansa ölmek yakışırdı bana.
Küvetin içinden çıkıp karşısına dikildim. Korkmadığımı göstermek için gözlerinin içine baktım. Göz bebeklerim belki de titriyordu, lakin umurumda değildi.
“Yok mu silahın, vur gitsin!”
Önce şüpheyle baktı; benden bu hareketi beklemediği aşikârdı. Ardından başını hafifçe sağa sola salladı.
“Bunun kararını ben veremiyorum. Al, giy şunu, üşüteceksin. Bir de hastalığınla ayrı uğraşmayalım.”
Küvetin yanında bulunan bornozu uzattı. Hızlıca elinden kapıp üstüme geçirdim.
“İnan, çıplak bedenin umurumda
