Evime gelip 105 gün sonra huzurla uyumuş bir insan olarak uyandım sabaha. 15 Kasım'ın üzerinden 105 gün geçmişti. Kutay akşam bana trip atmaya devam etmiş, hatta evime bırakıp ses etmeden evine dönmüş olsa bile Ayşenur'un yaşıyor olması, Nuri'nin ve yandaşlarının cezalarını çekiyor olması içimde büyüyen Uludağ'ın sönmüş yanardağ olmasına seviniyordum. Kutay'la aramızı bir şekilde düzeltirdik, bunu biliyordum ama öğrendiği gerçeklerden sonra bu durumu nasıl atlatacağına karar veremiyordum.
Sessiz sedasız ve alışkanlık yüzünden okula gitmeyecek dahi olsam erkenden uyanıp yatağımda pineklemek güzel bir duyguydu. Mesela sağımdan soluma dönerken ne yapacağız diye düşünmüyordum, solumdan sağıma dönerken Ayşenur için gözlerim dolmuyordu. Gerinip sırtüstü yatmaya başladığımdan 5 saniye sonra zil
