Geçmiş dediğimiz şey, aslında hiç geçmeyen tek şeydi. Farkı, zamanın gerimizde kalmış olmasıyla beraber şu anımızı ve geleceğimizi yaşarken sırt çantası gibi sırtımızda daima bize kendini hatırlatmasıydı. Ağırlığını attığımız her adımda, yaşadığımız her saniyede ve gördüğümüz her şeyde katlayarak bizi iki büklüm etmeye devam ettikçe daha çok hissediyorduk. Bu geçmiş, annemin beni terk edip gittiği zaman 2 sene 5 ay boyunca çekmiş, üzerine babamın geçmişini öğrenmemle beraber beni değil iki büklüm, dört büklüm olmaya zorlamış olsa dahi yapmamıştım. Beni her bükmeye çalıştığında kendimi dikleştirmeye çalışıp üzerine gitmiştim. Sen bana geliyorsan, bende sana gelirim geçmişim. Kusura bakma ama, sen olmasaydın ben böyle olamazdım. Ben böyle ayakta duramazdım. Sen bana kendi çirkin yüzünü göste
