Naz
Akşam yemeğinde herkes bizim bahçede toplanmıştı. Keyif içinde yemeklerimizi yiyip sohbet ediyorduk. Her zaman olduğu gibi, ben yine Poyraz’ın yanındaydım. Bulduğu her fırsatta elimi tutuyor, kulağıma beni ne kadar özlediğini fısıldıyordu. Ben de onu çok özlemiştim.
Yarın tüm günü birlikte geçirmeyi planlıyorduk. Sadece ikimiz… Baş başa, özel bir gün olacaktı.
Yemekler yenmiş, kahveler içilmişti. Babamla Hilmi Amca içeriye geçmişlerdi. Hilmi Amca bugün babamla konuşacaktı. Eğer her şey yolunda giderse, Poyraz’la aramızdaki bütün engeller tamamen ortadan kalkacaktı. İçimdeki heyecan ve mutluluğun tarifi yoktu. Yıllardır düşlediğim en büyük hayalime, Poyraz’ıma kavuşacaktım.
Tam keyifli sohbetler arasında, içerden babamın öfkeli sesi yükseldi:
“Hilmi! Bana böyle bir şeyi nasıl söyle
