Kâbus göreceğimi düşündüğüm uykudan hiç rüya görmeden uyanırken şaşkındım. Yatakta doğrulurken Halil İbrahim’in başı bana doğru döndü, birkaç saniye göz göze geldik. Gün çoktan ağarmıştı ve mor göz altlarına bakılırsa gerçekten uyumak yerine beklemeyi tercih etmişti, hem de evine yeni bir saldırı ihtimalini. Vicdanımın çırpınışlarını fark ettiğimde bakışlarımı ondan kaçırdım. Yeni yeni zihnimdenaydınlanmalar yaşıyordum, o yüzden onunla iletişimde kalmaya başlamak beni zorluyordu. Halil İbrahim’in kişiliği yüzünden ne yaparsam yapayım, ona karşı kendimi kötü hissetmeye devam edeceğimi biliyordum.
Duygularımdan kurtulmak için elimin tersiyle gözlerimi ovuşturup kendime gelmeye çalıştım. Hiçbir şey demeden yorganın altından çıktı, ayağa kalkıp dolabına doğru yürüdü. Soyunacağına anlar anlama
