Birbirine karışan duygularım yüzünden hareket edemez haldeydim. Halil İbrahim, uykusunun hafif olduğunu söylemesine rağmen bugün yaşadığım korkunun gözümü kör etmesiyle yüzleşebileceğim sonuçları düşünmeden hamle yapmıştım. Son yaşadığım günü anımsadım, yakalanmanın benim için kaçınılmaz olduğu aşikarken neden babama haber gönderip başka güne veya zamana plan yapmadığımı sorguladım.
Belki de bilinçaltımda bir duygu, Halil İbrahim’e yakalanmak istiyordu.
Oyunlar, tehditler, planlar, projeler benim için mental anlamda çok yorucuydu. Son birkaç gündür yaşadığım stresle ömrümden en az beş yıl gitmişti. O yüzden Halil İbrahim’in beni yakalaması, kendinden ve evinden uzaklaştırması, başarısızlığımın ardından her şeyden kaçınabilme ihtimalini tutunmuş olabilirdim, emin değildim.
Sesiyle ona
