“İyi misin sen?”
Halil İbrahim’in sesiyle gaflete düşerek bir anlığına başımı ona doğru çevirdim, endişeli bakışları saçlarımdan ayaklarıma kadar vücudumda gezindi. İki avucunu beline yerleştirmişti, beni inceliyordu. Herhangi bir sorun olmadığını fark edince bir oh çekti. Ona cevap verecek gücü bulamadan başımı arkaya döndürerek bana selam veren adamı görmeye çalıştım.
Oysa kalabalık caddede kaybolup gitmişti.
Zihnim içinde bulunduğum genel durum yüzünden fazla mesaideydi, kendi kendimi telkin etmeye çalıştım. Belki de aklım benimle oyun oynuyordu, oradan en başından beri bir adam hiç yoktu. O adamın gerçek olduğunu bilsem de ruh sağlığımı korumak adına arkasına sığınabileceğim tek bahane buydu.
“Alparslan’a söyleyelim,” derken sağ kolumu kavrayan Halil İbrahim adım atmaya mecali ka
