Evliliğimin ikinci gününde çift kişilik yatakta tek başıma uyandım.
Güneşin doğmasına az bir vakit kalaya kadar direnip sonrasında uykuya yenik düşmüş olmalıydım. Yataktan doğrulduğumda üstümün örtüldüğünü fark ettim, oysa son hatırladığım iki büklüm başımı kendi dizime yasladığımdı. Hâlâ sızlayan avuç içlerimi umursamadan parmak uçlarımla altında olduğum yorganı kaldırdım, bacaklarımla iteledim. Evin içinde yankılanan sesler sayesinde uyanan tek kişi olmadığımı anladım. Ayaklanıp odanın kapısına yürüdüm.
Halil İbrahim’in odasında ebeveyn banyosu yoktu, mecburen koridorun başındaki banyoyu kullanacaktım. Dün ki hengâme yüzünden makyajımı çıkaramamıştım, elimi yüzümü yıkayıp cildimdeki yükten kurtulmak istiyordum. Kapının kolunu bileğimi kullanarak indirdim. Önce başımı uzatıp koridora
