Odadaydım; Halil İbrahim’in tavrından sonra kimseye bakacak yüzüm yokken kendimi odaya kilitlemiştim. Yatağın üstünde ne yapacağımı bilemez halde oturuyordum. Sürekli çalan telefonumu sessize almıştım fakat zihnimi bir türlü susturamıyordum. Pes edeceğimi biliyordum, o aramayı cevaplayacaktım çünkü şüphe insana her şeyi yaptırabilecek bir duyguydu. Tek bacağım stresten şiddetle sallanıyorken boş duvarı izliyordum.
Artık dayanamadığım noktaya geldiğimde komodinin üzerindeki durmadan ışığı yanıp sönen telefonu elime aldım.
Babamın sadık koruması Ceyhun arıyordu.
Aramayı cevaplandırıp telefonu kulağıma dayadığımda yutkundum.
“Bade Hanım, bulunduğunuz evin sokağındayım. Sizi bekliyorum.”
Gözlerime dolan yaşları engelleyemedim ama akmalarına da izin vermedim. Ceyhun söylediği iki cümlede
