Zaman bükülmüştü, aklım yavaş yavaş bedenimi terk etti; Halil İbrahim’den haber almadan geçirdiğimiz on altıncı saatteydik ve hiç kimse bir gram uyku uyumamıştı.
Önce gece karanlığı çökmüştü, haber beklemiştik. Canan anne ağlamaktan helak olmuştu, İpek odasına kapanmıştı, Cihat İpek ile birlikteydi, Alparslan sürekli Hüma’yı telkin etmişti, Tuğrul ve Akif tanıdıkları herkesi sırayla aramışlardı, eğer ondan haber alırlarsa diye.
Sonra gecenin en koyu alacakaranlığı ele geçirmişti evi. Savcı aramıştı. Onun yanından çıktıktan sonrası için mobese görüntülerini takip etmişlerdi. Ana yolun üzerinde mobese kayıtları kesiliyordu, Halil İbrahim herhangi bir kameranın olmadığı sokağa giriyordu ve çıkmıyordu. Arabasını bulmuşlardı, darp izi yoktu. Zorla indirilmemişti arabadan, kendi isteğiyle in
