Akşam vakti çökene dek kendime söz verdiğim gibi karanlık hislerimin mutluluğumu gölgelemesine izin vermemiştim, en kolay yolu seçip asla yalnız kalmamıştım; sürekli yüzüme kan ve can geldiğini söyleyen Hüma’nın imalı ses tonunu görmezden gelmiş, trip atıyor gibi görünen ama benimle kahve içmekten vazgeçmeyen İpek’le zaman geçirmiş, Canan Hanım örgüsünü örerken yanına yanaşıp bana da öğretmesi için yavru köpek bakışlarımla onu taciz etmiştim, Tuğrul bana bulaştığındaysa ona fırlattığım birkaç kırlentle başımdan savmayı başarabilmiştim.
Zil çaldığında günüm aşırı derecede verimli geçiyordu.
Halil İbrahim’in geldiğine inanarak hevesle ayağa fırlarken saçlarımın önündeki tutamları düzeltmeyi ihmal etmedim. Ondan duyabileceğim iltifatları düşünerek kendime biraz özenli davranmıştım. Makyaj
