Daha önce hiç yaşamadığım bir hisle uyanıyordum: tuhaftı, sıcaktı, yakıcıydı ve güven doluydu.
Çok uzun zaman sonra göz kapaklarımı aralamaya çalışırken dudaklarımda tebessüm vardı. Vücudumdaki kasları açmak için sıcacık yatağın içinde gerindiğimde kolum sert bir şeye temas etti. Tek gözümü açarken yattığım yerde sıçradım. Halil İbrahim’in beni inceleyen toprak rengi gözleriyle karşı karşıya geldim. Şaşkın bakışlarım onunla çarpışınca önceki gün yaşadığımız yakınlığın görüntüleri zihnimde canlandı, kalbimde pompalanan tüm kanın yanaklarıma hücum ettiğini hissettim. Kolumu kendime çekerken bedenimi ona çevirdim. Sağ dirseğini yastığına yaslamış, çenesini avuç içine yerleştirmişti, böylece boynunu yükseltmişti.
“Günaydın,” derken sol elimi yanağımın altına koyup başımı ona doğru kaldırdı
