Nefeslerim düzene binene dek orada oturdum.
Zihnim sakinleşmeye başladığında duvardan destek alarak bacaklarımdaki gücü topladım. Kendimi ayağa kaldırırken Halil İbrahim omuzlarımdan kavrayarak bana yardımcı oldu. Sifona uzanıp bastıktan sonra lavabonun önüne geçtim. Ellerimi ve yüzümü yıkarken titremem de yok denecek kadar azalmıştı. Halil İbrahim tek kelime etmeden yalnızca ardımda bekliyordu. Islak yüzümle aynadaki yansımamdan kendimi incelemeye başladım. Göz torbalarım belirginleşmişti, dudaklarımı kendimi sıkarken ısırmış olmalıydım, birkaç yara vardı. Aniden ardımdaki hareketlilikle dikkatim dağıldı, Halil İbrahim askıdaki havluya uzanıp çekip aldı. Yüzüme bastırdığında “Haydi içeri gidelim,” dedi. Daha uzun süre kendimi incelememe izin vermedi.
Utanıyordum, içerideki kimseye bak
