Cihan bağ evine götürüleceği sırada yine ortalığı dağıttı. Aracına binen abileri ve babası ile konağa doğru yol aldı. Mercan ise istemeye, istemeye kendi odasına götürülmüş, hala bağırıyordu.
-Ya annecim dedim. İstemiyorum bu onun odası
Anneannesine döndü.
-Niçin seninle yatmıyorum de bakalım. Zaten sabaha gitcez.
Emine
-Kız kızım az sakin ol bakalım hem acıktık. Sen belli belli çok acıkmışsın.
Sinirle Emine’ye bakındı.
-Ne laka Emine abla ne acıkması? Gecenin bir vakti…
-Deme kızım belli belli şeytanların tepende.
Gülümsedi.
-Hepimiz acıktık. Ben börek neyin yapmıştım. Banu bacımla çay falan… Sen de odaya çık.
Fadime,
-Erkekler bağ evinde kalacaklardı ceylanım. Yani tasa etme boncuk gözlüm.
-Hayır istemiyorum.
Yüksek sesle ağlamaya başladı.
-Hep mi kızacak? Bıktım
