Bir ressam olsaydım şayet aynanın karşısına geçer kendi gülüşümü çizmeye kalkardım, çünkü hiçbir gerçek acı çekerek gülmekten daha korkunç olamazdı.
Derin bir nefes aldım, pekala bunu sindirebilirdim elbette ama bana onun karşısına geçip onunla konuşmaya çalışacağımı söylemesini sindiremezdim. O zamandan bu zamana üç yıl geçmişti. Üç yıllık bu zaman diliminde onu konuşuyor oluşum bir elimin beş parmağını geçmezken benimle neden şimdi konuşuyordu ki?
Koca üç yıl. Dile kolaydı elbette, ama hissettirdikleri çok ağırdı.
Bir kız çocuğunun kahramanı ellerinin arasından kayıp gittiğinde ödenen bedeller çok ağır olurdu. Ödediğim bu bedeller uğruna ondan ne kadar nefret etsem de o benim ilk aşkımdı. Bunu birinin karşısına geçip kolaylıkla söyleyebilecekken kendi içimde tekrarlasam da sanki onun
