Yeşil gözleri ağır hareketlerle ayak uçlarımdan gözlerime doğru tırmanırken, uyanır uyanmaz onu görmenin hissiyle baş etmeye çalışıyordum. Dişlerimi dudaklarıma geçirdim ve gözlerine bakmamaya çalışarak televizyonun karşısındaki beyaz koltuğa doğru ilerledim. Odaya girdikten birkaç saniye sonra kapı yavaşça kapandı.
‘’Erkencisin,’’ dediğini duydum. Yüzüne baktım ve mırıltıya benzer bir ses çıkararak dediğini onayladım. Neden sabah sabah benimle konuşmaya çalışıyordu ki? Konuşmasana işte Peter…
‘’Kabus gördüm,’’ diye yanıtladım sorusunu birkaç saniye sonra. Neden cevap verdiğimi bilmiyordum ancak sorusunu cevapsız bıraktığım için kendimi hiç olmadığı kadar kötü hissetmiştim. Aslında bu yaptığım kötü bir şey de değildi fakat ona karşı ne yaparsam yapayım, hatanın koynuna yılan gibi sızıy
