Peter Horley'in kalbinin tohumlarından birisi olmak... Bu bir mucizeydi ve mucize kelimesi bende birçok derin anlamlar içeriyordu. Onun bir parçası olmak artık ruhuma fısıldıyordu.
Karanlığa sığınan savunmasız insanları kimse görmezdi. İnsanlar görmek istedikleri şeyleri görüyordu sadece bunun daha fazlası yoktu. Derdini anlatamayan, ağlayamayan bir insan kendine tutunacak dal arardı her zaman. Ama öyle insanlar var ki, hem kendine derdine çare arayan hem de başka insanların derdine çare arayan insanlar görmüştüm. Zihnimin bir kağıda yazıp hazırladığı kurgu, Peter Horley'in zifiri karanlığına yerleşiyordu. Onun zihni çözülmesi zor bir denklem gibiydi. Sonu da yoktu, önü de yoktu.
Konuşsam dilimdeki tüm o zehirli anıları, zihnimde çarmıha gerilen diğer beni ortaya kusabilecekken yaptığım
