Peter Horley.
Tüm kötülüklerin en karanlık tonu, vicdansızlığın ve duygusuzluğun beden bulmuş haliydi. Saniyeler derin bir sessizliği dudaklarının arasına alıp yutarken bir anlığına her şey yok oldu. Ben ona bakıyordum o bana bakıyordu. Aramızda herhangi bir yakınlık ve konuşma geçmedi. Derin bir sessizlik odayı kapladığında, sadece nefes alışlarımız odada dans ediyordu. Yeşil gözleri, gözlerimi dansa kaldırmıştı ve zihnime tırnaklarını geçirerek geçmişi yansıtıyordu.
Küçük bir çocuk görüyordum. Geçmiş gözlerine öyle bir yük bindirmişti ki bu yaşta bile cildi kırışmıştı.
Bir insanın düşüncesi, hiç olmadığı kadar karmaşık olabilirdi. Geçmişte yaşadıklarından hata çıkarır, geçmişte yaşadığı acılar yüzünden güçlenirdi. Ve sahip olduğu her şeyin farkına aslında geçmişin kirli elleri boğazı
