Dünya üzerinde benim için tek bir melek vardı.
O da yeşil gözlerin sahibi, kalbimin kocaman karanlığını aydınlatan, çiçekler eken kişiydi. Birkaç gündür onun kollarının arasında ağlamak kendimi garip hissetmeme neden olmuştu. Bunu ne için yaptığımı ya da neden yaptığımı bilmiyordum ancak onun kollarının arasında olduğumu hissetmek, gözyaşlarımın sel gibi göz çukurlarımdan akmasına neden olmuştu.
Beni ağlatan onun zayıf kalbi miydi yoksa yıllardır acımasız tarafını gördükten sonra bu iyi hali miydi bilmiyordum bu yüzden hiç şüphesiz gizemli bir merakın içinde oldukça boğuluyordum.
Girdiğim bir bataklık vardı. Ayağımın teki o bataklığa çoktan girmişti ve şu an diğer bacağımı da o bataklığa girmemesi için uğraşıyordum. Ancak onun gizemli dünyası ve böylesine kapalı bir kutu olması benim
