Yerimde duramıyordum. Sanki birisi arkama geçmiş de beni merdivenlerden aşağı doğru itiyormuş ve ben de koşuyormuşum gibi bir heyecan vardı içimde. Sığınağın kapısı tam anlamıyla açıldığında hiç beklemeden merdivenleri hızla inmeye başladım. Nihayet aylar sonra babamı görecektim.
Merdivenleri inmeyi bitirdim ve önümdeki kapının el okutma cihazına elimi okuttuktan sonra kapı yana doğru kaydı. Girdiğim ilk yer bomboştu kimse yoktu ve içeride ağır bir koku vardı. Bu kokunun ne olduğuna anlam veremesem de muhtemelen oksijenin azlığından kaynaklanıyordu.
‘’Baba?’’ diye seslendim içeriye doğru fakat tek bir ses dahi olmayışı korkumu arttırmıştı. Hemen yanımda Peter’in varlığını hissedince ondan güven alarak ağır adımlarla önümdeki kapının önünde durdum. Beyaz mat bir kapı olduğu ve camı olma
