Acı.
Tek hecelik bir kelimeydi fakat kalbime öyle bir darbe atmıştı ki kalbim atıyor mu atmıyor mu hissedemiyordum. Her şeyin yabancısıydım sanki. Aldığım nefesler ciğerlerime yetmiyor, gözyaşlarım yanaklarıma akmıyordu. Çünkü akacak bir damla bile gözyaşım kalmayana kadar ağlamıştım.
Kollarımın arasında son nefesini vermişti ve bu hissi ilk kez tadıyordum. Daha önce değer verdiğim birinin kaybını hiç yaşamamıştım ancak birkaç aptal yüzünden ortaya çıkan bu virüs benden en çok değer verdiğim kişiyi tek bir hamlede koparıp almıştı.
Ben babam olmadan ne yapacaktım? Canımın bir parçası benden kopup gitmişti. O hayatımın sınırlarındayken kendimi hiç olmadığı kadar güvende hissederken aynı zamanda da yaşadığımı hissediyordum. O olmadan aldığım nefeslerin sorumlusu nasıl olabilirdim ki?
