Akşam yemeğindeki sessizlik tüketici derecede yoğundu. Ben Mehmet annesi babası ve hayatımı cehenneme çeviren kardeşi aynı masada yemek yiyorduk. Adam yemeğini öyle kötü bir halde yiyordu ki önümdeki yemekten bile iğrenmiş çatalımla oynayıp duruyordum. Arada konuşuyor biri cevap vermiş gibi gülüp başını sallıyordu. Korkudan yerime daha çok sinip Mehmet’e göz ucuyla baktım. Yine arkasına yaslanmış öylece önüne bakıp düşünüyordu. Onu yemek yediğini neredeyse hiç görmemiştim. Tek bir öğün mü yiyordu bu adam? Ah tabi bir de içiyordu. Bu gece rutine başlayacağını söylemişti.
“Gelinimin elinden bir kahve içerim.” diye sofradan kalkan Celal Haşimoğlu ile oğulları ayağa kalkıp babalarının kalkmasını beklediler. Bacağıma vuran Zerda Haşimoğlu’yla ben de ayağı kalktım.
“Tamam ağam sen içeri geç
