Hızlı adımlarım koridorda yankılanıyor muydu?
Galiba bu benim kalp atışlarımdı... Ama ritim tutmuş sınıfıma doğru ilerlerken herkesin gözlerinin üzerimde olması işleri kolaylaştırsa da rahatsızlık vericiydi.
Evet, herkesin gözlerinin bende olmasına alışmış bir insan olaraktan bu pek bir şey ifade etmiyordu ama şimdi durum farklıydı. Artık bakmasalardı olmaz mıydı? Her an açık vereceğim diye korkmuyor değildim...
Sınıfa girdiğimde yine gözler üzerimdeydi ama arka sıraya geçip çalan zil ile yerime otururken kimseyi umursamadan kollarımı önümde buluşturup üzerine kafamı koydum ve gözlerimi kapattım.
Orkun'u rezil etmiştim...
Orkun'u sinirlendirmiştim...
Edis'i bir nevi rezil etmiştim...
Bir taşta birkaç kuş vurabilmiştim...
Evet, sakin ve rahat olmam gerekiyordu öyle değil mi? O zaman
