Yalnız kalmaya korkan insanların içerisinde büyümek, büyüdüğün her zaman zarfı içerisinde üzerinde bıraktığı acıyı andırır nedense. Acının kaynağını bulmak için girdiğimiz o çaba, girmediğimiz onca çabanın önüne geçer ve bizi bardağın dolu tarafına bakmaktansa boş tarafına bakmaya itekleyerek bir çıkmaza baştan sokar.
Ben baştan bir çıkmaz sokağa uğramıştım. Elimde küçük bir mumla karanlık yollarda babamı arıyordum. Babamı aramak? Ölen bir adamı bulma umuduna kapılmış küçük bir kız çocuğu büyüyünce ne gibi derbedere yol açabilirdi?
Düşünceler eşliğinde yüzüme yerleştirdiğim gülümsememle birlikte aynada kendime baktım. Okula geç kalmıştım. Kuzah'ın yanından ayrıldığımdan beri düşünüyordum ama artık zamanı gelmişti. Daha fazla odamda saklanıp şüpheleri üzerime çekemezdim.
Erol bir şeyl
