Yavaş, hayatımdaki en güzel tutkuyu son kez yaşıyormuşçasına gözlerine baktığım adamın nefesini yavaş yavaş içime çekiyorum. İçimde günlerdir saklamaya çalıştığım umudumun kenara iteklenmiş hâline gülümsüyorum. O ise anlamayan bir hâlde gözlerimin içerisine bakıyor.
Anlamaması normal. Ben de böyle olacağını tahmin etmemiştim ne de olsa.
Bende bir sıkıntı vardı evet. Adını koyamadığım, koymaya cesaret edemediğim bir sıkıntı. Ama bence masum bir sıkıntıydı. Ne de olsa insanların hepsi sevilmek ve saygı duyulmak ister öyle değil mi? Ben de onlara istediklerini veriyordum. Sadece tek sıkıntı, başta bundan haberleri olmuyordu.
Daha küçük yaşta, babamın ölmesinin ardından yalnız kalmış olmanın verdiği hissiyatla sarılmaya başlamıştım erkeklere. Ama öyle normal sarılmak anlamında değil elbe
